ความสนใจใคร่รู้ที่ได้รับจากการท่องเที่ยวทำในสิ่งที่เราชอบ
เหนือสิ่งอื่นใด ยากให้ทุกท่านได้รู้จักกับเมืองไทยที่เราชอบ
จากสิ่งที่เเคยพบเจอในมืองไทย

ผมขึ้นเครื่องบินครั้งแรกในชีวิตตอนอายุ 19 ปี โดยเริ่มจากการโบกรถข้างทางขณะไปเที่ยวที่นิวซีแลนด์ แล้วเกิดความหลงใหลในการท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก ผมจึงเดินสายท่องเที่ยวทั้งในประเทศและต่างประเทศตั้งแต่โซนเอเชีย ยุโรปและอเมริกา ตะวันออกกลาง ไปจนถึงแอฟริกา รวมแล้วมากกว่า 40 ประเทศ
แต่ละที่ๆไปก็ได้พบเจอกับผู้คนมากมาย ได้สัมผัสกับวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ทำให้ตัวเองรู้สึกตื่นตาตื่นใจจนเกิดความสนใจใคร่รู้ขึ้นมา และเมื่อผมให้กระดาษพับหรือของเล็กน้อยจากญี่ปุ่นกับเด็กๆในประเทศนั้นๆ ผมเห็นดวงตาของเด็กเหล่านั้นเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และจำความประทับใจจากรอยยิ้มที่แสนวิเศษนั้นได้เป็นอย่างดีหลังจากนั้น ผมหวังจะไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศจึงเข้าทำงานที่กระทรวงการต่างประเทศ และได้ไปประจำการที่ตะวันออกกลางประมาณ 5 ปีครึ่ง เนื่องจากมีความสามารถด้านภาษาอาหรับ ในระหว่างที่ประจำการอยู่ที่ตะวันออกกลางนั้น ผมก็บังเอิญได้รู้จักกับเจ้าหน้าที่สถานทูตไทยในตะวันออกกลาง กุ๊กคนไทยที่ทำงานในร้านอาหาร เพื่อนของคนญี่ปุ่นที่ทำให้ชื่นชอบเมืองไทย จนนำไปสู่การได้ไปเที่ยวเมืองไทยแล้วเกิดความหลงใหลในประเทศไทย นำมาซึ่งการเปิดร้านอาหารไทยนั่นเองหลังจากนั้นจนถึงปัจจุบัน ก็ไไม่ได้รีบร้อนผลีผลามกับความรู้สึกที่มีต่อเมืองไทยแต่อย่างใด เพียงแต่ทำไปแบบธรรมดา อย่างไรก็ตาม เราค่อยๆขยายสาขาออกไปเรื่อยๆด้วยความรู้สึกที่อยากจะแนะนำอาหารไทยและเมืองไทยที่เราชอบให้ผู้คนได้รู้จักมากที่สุด ในอนาคต ไม่ใช่เพียงแค่ที่ญี่ปุ่นเท่านั้น แต่เรามีแผนจะขยายสาขาไปยังแถบเอเชีย ตะวันออกกลาง และอเมริกาเหนือด้วย เพื่อให้ทุกคนได้สัมผัสกับความรู้สึกตื่นเต้น เร้าใจ เหมือนกับตอนที่เราได้พบประเทศไทย
เราจะสร้างประโยชน์ (อุทิศตน) ให้สังคมโดยการเผยแพร่อาหารและวัฒนธรรมไทย